Ita Haręza

BIOGRAFIA
Ita Haręza — artystka wizualna, kuratorka i autorka tekstów o sztuce. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi (2011), gdzie otrzymała nagrodę za najlepszy dyplom oraz Nagrodę Marszałka Województwa Łódzkiego za pracę magisterską. W 2017 roku uzyskała stopień doktora sztuk plastycznych.
Stypendystka Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego (2015, 2017) oraz Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (2019, 2022). Laureatka III nagrody VIII Triennale Polskiego Rysunku Współczesnego w Lubaczowie (2014) i I nagrody Olsztyńskiego Biennale Sztuki (2022).
Mieszka i pracuje na Warmii i Mazurach, w bezpośrednim kontakcie z naturą. Prowadzi Galerię H w Reszlu oraz domową galerię w Talkach. W ramach stowarzyszenia kulturalnego Nasze Talki współorganizuje Otwarte Pracownie na Mazurach — niekomercyjną markę łączącą artystów i rzemieślników działających w regionie.
Była związana z Galerią Sztuki Współczesnej Zamek w Reszlu przy Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie, obecnie pisze teksty kuratorskie do wystaw w Galerii Marszałka Województwa. Organizuje wystawy i plenery oraz pisze o twórczości artystów, pozostając niezależną artystką.
Jej działalność artystyczna rozwija się równolegle w obrazach i tekstach. W swojej twórczości łączy malarstwo, rysunek, grafikę i fotografię, poszukując nowych środków wyrazu poprzez poznawanie natury obserwowanych zjawisk.
O TWÓRCZOŚCI
Światło wędrujące po falach rozumiem jako zapis informacji.
To są dobre wiadomości. Odwieczne i mądre.
W kontakcie z wodnym pejzażem moje zadanie artystyczne sprowadza się do znalezienia ekwiwalentu nieuchwytnego uroku naturalnego zjawiska; do marzenia o obrazie, które konfrontuję z ograniczeniami materii.
Pytanie, które sobie stawiam, brzmi: ile realizmu potrzeba
do opowiedzenia tych zjawisk?
W konsekwencji często buduję przedstawiające obrazy z elementów abstrakcyjnych: połaci koloru, plam, kresek i kropek.
Eksperymenty zmierzające w stronę abstrakcji spotykają się tu z gładką oczywistością fotografii.
W najnowszej pracy nad cyklem Fosforos (Φωσφόρος) dokonałam przejścia od obrazu zjawiska do obrazu doświadczenia zjawiska. Dokumentowanie zachwytu nad światem zastąpiła plastyczna synteza osobistego procesu poznawania rzeczywistości.
Mówiąc wprost, migocząca w słońcu woda jest widokiem nieznośnym dla oczu. Skutkiem tego moje malarstwo zaczęło opuszczać realizm i stało się na różne sposoby niewygodne.
Okazało się, że wygląd obrazów jest tylko… skutkiem ubocznym malowania.
