Trzykropek, tak nazywała się mała kabinowa łódka, którą pływałam po mazurskich Śniardwach, największym jeziorze w Polsce. Trzykropek, to takie miejsce w tekście gdzie można wpisać to co się chce, albo to, czego od nas oczekują. Umieszczony na końcu zdania pozwala domyślić zakończenie po swojemu. W środku cytatu, objęty nawiasem, sygnalizuje, że część tekstu została pominięta. Te trzy kropki, przypominają z wyglądu znaczki, które stawiam kredkami na papierze, albo same bliczki na wodzie.
Moje zaangażowanie w wodę jest pozbawione oczekiwań.
Zatrzymuję się przy wodzie, bo sprawia mi ona radość.
Światło wędrujące po falach rozumiem jako zapis informacji. To są dobre wiadomości. Odwieczne i mądre.
Zadanie artystyczne sprowadza się tu do znalezienia ekwiwalentu nieuchwytnego uroku naturalnego zjawiska; do marzenia o obrazie, które stale konfrontuję z ograniczeniami materii.
Pytanie, które sobie stawiam brzmi: ile realizmu potrzeba do opowiedzenia tych zjawisk?
Skutkiem są duże obszary abstrakcyjnych form uporządkowane geometrią podziałów kompozycyjnych, które układają się w dodatkową warstwę, podważając wiarę w jednolitą strukturę Świata. W konsekwencji to realistyczne obrazy, zbudowane z elementów abstrakcyjnych, przywołanych trzech kropek; jednocześnie czytelne i otwarte na interpretacje.
Coraz częściej zastanawiam się, czy pejzaż na pewno jest formą zastaną,
którą każdy interpretuje, na przykład, na rzecz sztuki, na swój sposób,
a kiedy idziemy do domu On pozostaje niewzruszony. Bo może jest tak, że pejzaż to każde „ja” wypchane na zewnątrz, każdy człowiek widzi zupełnie coś innego, a tylko dla dobra nawigacji przyjmujemy, że jednak to samo.
Czy wówczas może być mowa o uniwersalnym pięknie? A jeżeli tak, to może chodzi tu o piękno nie pejzażu, ale duszy?
A może mamy wspólną?
…