Głaskanie = dotyk. Znaczenie terminu można jednak rozszerzyć na wszelkie akty zwracania uwagi na obecność innej osoby. (…) Rzeźba „Dozownik głasków” może stanowić materializację koncepcji wymiany głasków, gdzie jasne jest, że Jeśli nie jesteś głaskany — twój rdzeń kręgowy usycha. Łatwo zauważyć, że „Dozownik” — rzeźba, przypomina kształtem kręgosłup i posiada niebywale delikatną w dotyku powierzchnię. Na pewno potrafi swoją obecnością zaspokajać głód bodźców1 i chronić przed zgubnymi rezultatami deprywacji emocjonalnej. Dzieje się tak dlatego, że ta i inne rzeźby, i meble angażują wszystkie zmysły. Wzrok docenia piękno form i wszelkie objawy promienności rzeźbiarskiego talentu, węch i smak pozwalają poznać bogaty, czysty aromat drewna, nadzwyczajna w dotyku wyszlifowana gładź zachwyca i uspokaja, ryflowane faktury i pudła rezonansowe mebli skłaniają do zabawy w wydobywanie dźwięków, a szósty zmysł — intuicja, przenosi do sedna dobrych intencji i ciepła człowieka, który wykonał te przedmioty z najwyższym oddaniem.
Żartobliwa troska o kondycję ludzką — objawia się w meblach, których cel to nie tylko miękka wygoda, ale prostowanie pleców, rozśmieszanie, zaciekawianie… Budzą lokatora do życia. Mogą spełniać wiele innych jeszcze specjalnych powołań, w tym też funkcje magiczne i poetyckie. Służba ludzkości przez, zmniejszenie cierpień bliźnich, dodawanie radości i pogody, do codzienności, to skrót biografii Andrzeja Haręzy.
Ekspozycja obrazów łączyła eksperymentalne malarstwo zmierzające w stronę abstrakcji i rysunki, naśladujące gładki realizm fotografii. W części eksperymentalnej dokonało się przejście od obrazu zjawiska, do obrazu doświadczenia zjawiska. Dokumentowanie zachwytu nad światem zastąpiła plastyczna synteza osobistego procesu poznawania oglądanej rzeczywistości.
Zjawisko migoczącej w słońcu wody bywa nie znośne dla oczu. Tym samym zaskutkowało malarstwo, które przestało naśladować rzeczywistość, zaczęło opuszczać realizm i stało się na różne sposoby niewygodne. Tak też obrazy dowiodły, że ich wygląd jest tylko… skutkiem ubocznym malowania. O ich istocie zdecydował nie sam temat, motyw, technika, format ale zgodność wyrażonego do wyrażającego — zgodność tych wszystkich składników obrazu z właściwościami autorki.
Ita Haręza, BWA Olsztyn 5 luty 2026
- E. Berne, W co grają ludzie?, PWN, Warszawa 1987, s. 9. Wymiana głasków tworzy transakcję, a „Głask” stanowi podstawową jednostkę społecznej waluty. Autor mówi, że dotykanie niemowląt i jego symboliczny równoważnik u osób dorosłych — poznawanie jest niezbędne dla przetrwania. Stąd głód poznawczy to pozostałość po pierwotnej potrzebie dotyku. ↩