Zestawienia elementów abstrakcyjnych: połacie koloru, plamy, kreski, kropki
— co można z tego zbudować?
Rysunek i malowanie układam na umownej płaszczyźnie obrazu równolegle do rzeczywistości. W ten sposób wynajduję środki wyrazu odpowiadające zjawisku błyszczącej w słońcu wody. Namalowany pejzaż to: tafla jeziora, pas drugiego brzegu —
— odbicie nieba do góry nogami.
Prace powstają w cyklach. Zapisują migotanie myśli i spostrzeżeń na temat obserwowanego widoku, i samego malowania.
Decydowanie o kompozycji polega na przemiennym przepuszczaniu widzianej rzeczywistości i powstającego obrazu, przez sitko zmysłów, umysłu i gestów.
Podejmuję próbę rozumienia i opanowania zasad natury. Doświadczam też, że uznanie jedności z naturą — daje szansę na wyjście poza ten związek.
W ten sposób kawałek po kawałku opuszczam realizm.
Malowanie pozostaje metodą na poznawanie i budowanie świata.
Obrazy mają właściwości językowe. Stanowią pierwszy krok materializacji myśli i wrażeń. Na przykład tych, że przedmioty to skupiska energii w ciągłym ruchu; wzrokowe doznanie, że wszystko nią emanuje, czy widzenie wielokolorowego składu światła.
Doceniam moc płynącą ze spójności ciała, umysłu i jaźni.
Gest malarski to przecież dynamika nie tylko opuszka ale całej osoby.
Można płynąć za śladami farb i kredek jak igła patefonu po winylowej płycie.